Vorige week tijdens de (te) warme dagen, werd ik een paar keer 's nachts bewogen om naar de sterren te kijken. Het voelde niet dat het iets te maken had met de hitte, ik voelde diep van binnen de behoefte om weer even diep van binnen rustig te worden. Ik heb dat altijd als ik me verdiep in de sterren en de maan.

Het herinnerde me aan het bijzondere feit dat alle stoffen waar mijn lichaam uit bestaat, dezelfde stoffen zijn als waar een ster uit bestaat... Iets wat ik soms vergeet. Ze staan zo ver weg en ik zal er geen kunnen aanraken, toch zijn we hetzelfde van binnen.

Dat vond ik een hele mooie gedachte om mee in slaap te vallen...


Archief